Thursday, March 28, 2013

ေႏြဦးညတစ္ည၌ အခ်စ္ႏွင့္အလြမ္းကို သရုပ္ခြဲၾကည့္ျခင္း-ရတုသစ္


          ဒီႏွစ္ေႏြဦးသည္ ခါတိုင္းႏွစ္မ်ားထက္ ေစာစီးစြာေရာက္လာခဲ့သည္ဟု ေတြးေတာေနမိ၏။   ေဆာင္းႏွင္းၾကြင္းတို႕၏ လက္က်န္အလြမ္းကုိ ေလရူးက ရိတ္သိမ္းပစ္လုိက္သည္။ ဗာဒံရြက္တို႕ေၾကြက် သည္။ ေၾကြၾက ရွာသည္။ အျခားေသာသစ္ရြက္မ်ားလည္း မတည္ၿမဲျခင္းတရား၏မ်က္လွည့္ဆန္မႈကို ကုိယ္ေတြ႕ႀကဳံ လုိက္ၾကဟန္တူ၏။ ကၽြန္ေတာ္က သစ္ရြက္ေလးမ်ား၏ခံစားခ်က္ကုိ ပုံေဖာ္ၾကည့္ေနမိသည္။

         ျဖစ္တည္မႈ၏ အစကတည္းက တြဲစပ္လာခဲ့ေသာ အေႏွာင္အဖြဲ႕သည္ တည္ၿမဲေနလိမ့္မည္ဟုထင္ ခဲ့ေပလိမ့္မည္။ သုိ႕ေသာ္… ထုိအေတြးသည္ ေလရူး၏က်ီစယ္ကစားမႈေအာက္မွာပင္ လြင့္စင္ သြားေလျပီ။ ေျမျပင္သုိ႔သက္ဆင္း၍ အနင္းခံၾကရေပဦးမည္။ လႊင့္ပစ္ခံၾကရေပဦးမည္။ အခ်ိန္အခါ ၊အေျခအေနႏွင့္ သခၤါရတရားတို႔က စီရင္ခ်က္ခ်လာေသာအခါ ေရွာင္လႊဲ၍ရနုိင္ပါမည္လား”
-------------------------------------------------------------------------

           ေႏြဦးအေၾကာင္း စာတစ္ပုဒ္ေရးၾကည့္ဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ႀကဳိးစားေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ႀကဳံေတြ႕ေန ရေသာေႏြဦးကုိ ခံစားမိသည့္အတိုိင္းေရးဖုိ႕လည္း စဥ္းစားထားမိ၏။ သုိ႕ေသာ္..အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ား၌ကၽြန္ေတာ္ ၏ စိတၱဇဆန္မႈမ်ား ပါ၀င္ေကာင္းပါ၀င္ပါလိမ့္မည္။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္က ေႏြကိုေၾကာက္တတ္သူ။ သစ္ရြက္ေလးမ်ား၏ ခြဲခါြရျခင္းကုိေငးၾကည့္ရင္း ဆြတ္က်င္လႈိက္ေမာေနတတ္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသည္။

          အိပ္စက္မရေသာညမ်ား၀ယ္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထည္း ေတြးမိေတြးရာေတြးေနတတ္သည္။ ထုိ အခါမ်ုဳိး၌ ေႏြဦးက ကၽြန္ေတာ့္အေတြးကို သိမ္းပိုက္သည္။ သစ္ရြက္ေၾကြသံျဖင့္တုိး၀င္သည္။ ဥၾသငိုသံျဖင့္ ရစ္ဖြဲ႕သည္။ ေျမနံ႕သင္းသင္းျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္သည္။ အုိက္စပ္ေသာခံစားမႈျဖင့္ နမ္းရႈပ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ငုတ္တုတ္ေမ့ရေသာအခ်ိ္န္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။

           သစ္ရြက္ေၾကြသံကုိ လုိက္ရွာရင္း ၾကယ္တစ္သင္းနွင့္ စကားစျမည္ေျပာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာ ခဲ့ေသာစကားမ်ားကုိ သူတို႕ နားလည္ေကာင္းနားလည္ပါလိမ့္မည္။ နားမလည္ျဖစ္ဖို႔က မ်ားမည္ထင္ပါ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေသာစကားမ်ားထဲမွာ သခၤ ါရတရားမ်ားၾကား စေတးခံလိုက္ရေသာ သိဂၤါရ အလွေလးေတြအေၾကာင္း ပါ၀င္တတ္၏။


          ခြဲခြါျခင္းႏွင့္ကြဲကြာျခင္းအေၾကာင္းလည္း ပါေနတတ္သည္။ ေျမျပင္မွာ လမ္းလြဲသြားျခင္းက တစ္ခ်ိန္ မွာျပန္ဆုံနုိင္ေသာ္လည္း ရင္ဘတ္ထဲမွာ လမ္းလြဲသြားေသာအခါ ဆုံနုိင္ရန္အခြင့္အေရး မရွိနုိင္ေတာ့ ေလာက္ေအာင္ျဖစ္တတ္ေၾကာင္းမ်ားလည္း ပါ၀င္ေနေသးသည္။ တကယ္ဆုိ.. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ကေရာ…သစ္ရြက္ေၾကြေလးမ်ား၏ဘ၀ႏွင့္ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်ထူးပါသနည္း။

           ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းသာ သိရွိမည္ထင္ရေသာ ရင္ေၾကြအလြမ္းကုိ အျခားတစ္ေယာက္က သိေနလိမ့္မည္ဟု မထင္ခဲ့မိရုိး အမွန္ပင္။ သူဘာ့ေၾကာင့္သိေနရသနည္း။ ဘာအတြက္သိေနပါသနည္း။ ကၽြန္ေတာ္ေမးၾကည့္ခ်င္မိသည္။ အလြမ္းခ်င္းနီးစပ္သူမုိ႕သိေနေလေရာ့ သလား။ စိတ္ခ်င္းဆက္ႏြယ္ေန သူမုိ႕ျမင္ေနေလေရာ့သလား။ ထုိသုိ႔မဟုတ္လွ်င္….။
               -----------------------------------------------------------------------

           တစ္ခါတစ္ရံ၌ တစုံတရာကုိ တစ္ဦးတစ္ေယာက္နွင့္ဆက္ႏြယ္၍ တေမ့တေမာတမ္းတေနရျခင္း မ်ဳိးႀကဳံဖူးၾကမည္ထင္ပါသည္။ ထုိသုိ႔ေသာ တစ္ခါတစ္ရံမ်ား၀ယ္ တစ္ရံတစ္ခါဆီမွအလြမ္းမ်ား သာ ျပန္ျမင္ေနရျခင္း၏အေျဖကုိ တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာသူသည္ ေျဖေဖ်ာက္ေပးနုိင္လိမ့္မည္ဟု ယုံၾကည္ ခဲ့မိဖူးသည္။ ယုံၾကည္မႈ၏ အတိမ္အနက္ႏွင့္တည္တံ့ခုိင္ၿမဲမႈကို ဆန္းစစ္ဖ္ုိ႔လစ္ဟာေနခဲ့မွန္း ဥၾသငိုသံၾကားမွ သတိျပဳမိသည္။

          ............ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဥၾသကုိေဖာ္မစုံအလြမ္းငွက္ကေလးအျဖစ္သာ သိထားခဲ့ၾကသည္။
ေႏြသရုပ္ကုိေဖာ္ဖုိ႕ေရာက္ေရာက္လာတတ္ေသာ သရုပ္ျပငွက္ငယ္အျဖစ္သာ ရႈျမင္ခဲ့ၾကသည္။ လြမ္းသူ ကုိေဆြးရိေၾကကြဲေစေသာေတးသီငွက္ဟုုသာ ထင္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။

             ေႏြဦးညတစ္ည၌ ထုိ႕ထက္ပို၍.. ဥၾသကို ကၽြန္ေတာ္ သိခြင့္ရလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သိ လုိက္ေသာအသိသည္ လူတုိင္းႏွင့္ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္နုိင္ေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဥဒၵစၥနယ္ပယ္ အလြန္မွအသိမြန္၊ အသိဦးကုိေႏြဦးႏွင့္အတူ ရရွိလိုက္သည္မွာအမွန္ပင္။ ဥၾသႏွင့္အတူေႏြဦးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲရင့္ရင့္တုိး၀င္နုိင္လိမ့္မည္ဟုထင္မွတ္ထားလိုက္မိသည္။

                      ---------------------------------------------------------
              
            ဥဒၵစၥနယ္အလြန္မွျပန္ေရာက္လာေသာစိတ္ကုိ ခ်ည္တုိင္မွာျပန္ခ်ည္လိုက္သည့္အခါတစ္စုံတစ္ရာ က ထိထိရွရွ၀င္ၿငိလာျပန္သည္။ ေျမနံ႕။ ေႏြဦးရာသီအစ၌ ရတတ္ေသာေျမသင္းနံ႕။ ကြန္ကရစ္ေတာ တန္းႏွင့္နုိင္လြန္ကတၱရာေက်ာရုိးႀကီးမ်ားသာ ထူထပ္လာေနေသာအခါ၀ယ္ ေျမသင္းနံ႕လတ္လတ္ဆတ္ ဆတ္ရႈရႈိက္္မိျခင္းကုိ ကုသုိလ္တစ္မ်ဳိးဟု ကၽြန္ေတာ့္ဘာသာ မွတ္ယူထားလုိက္မိ သည္။ ေငြနံ႕၊ ေၾကးန႔ံ၊ လႊမ္းေနေသာအတၱကမၻာ။ အာဏာန႔ံ၊ မာယာနံ႕လႊမ္းေနေသာေလာဘကမၻာ။ ယမ္းနံ႕ ကာဘြန္ဒိုင္ေအာက္ ဆုိဒ္နံ႕ေတြလႊမ္းေနေသာဒုကၡကမၻာ၏ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ကၽြန္ေတာ္က ေျမသင္းနံ႕ေလးကိုခ်စ္
မက္ရႈရႈိက္ေနရသည္။ ေျမကမၻာမွာပင္ ေမြးဖြားလာေသာ လူသားတစ္ေယာက္မို႔ေျမလႊာကုိခ်စ္သည္။

          ေျမလႊာပ်က္စီးမွဳ၊ ေျမဆီလႊာေလ်ာ့က်မႈမ်ားျဖစ္လာမည္ကို စိုးရိမ္စိတ္ကဲေနမိျပန္သည္။ ထုိ႕ထက္ ..ကိုယ့္အမိေျမ၏ေျမလႊာအမ်ဳိးမ်ဳိးကုိတန္းဖိုးထားမိသည္။ ေျမသင္းနံ႕ေလးေတြေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာ စိုးရိမ္လာမိသည့္ေသာကစိတ္ကို ေႏြဦးႏွင့္အတူ တိတ္တဆိတ္ေတြ႕ရွိခံစားမိရသည္။ ေျမသင္းနံ႕ေလးေတြ က်န္းမာေနေစဖို႕ ဆုေတာင္းေနမိေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဥၾသငွက္ငယ္ေလးေရာေတြ႕နုိင္ပါမည္လား…။

                         --------------------------------------------------------------

           အလြမ္းဟု နာမည္အလြယ္ေပးထားရေသာခံစားမႈတစ္ခုျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ဖူး သည္။ ဘာေၾကာင့္ခံစားရမွန္း ကုိယ္တုိင္ပင္ မေရရာခဲ့။ အခ်စ္၊ အလြမ္းဆုိေသာခံစားမႈမ်ားက သူလွ်ဳိဆန္လြန္း သည္ဟု ထင္မိရသည္။ အလစ္အငိုက္၌ တိတ္တဆိတ္၀င္ေရာက္တိုက္ခုိက္တတ္သည္။ သတိလက္ လြတ္ေငးေမာေနၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အခ်စ္၊ အလြမ္းတုိ႕၏ျခယ္လွယ္မႈမွာ လိုက္ပါေပ်ာ္၀င္ၾကရသည္။


           အခ်စ္၊ အလြမ္းကုိအခ်စ္၊ အလြမ္းအတုိင္းထားနုိင္ဖုိ႔ခက္မည္ ထင္သည္။ အခ်စ္မွ အမုန္း၊ အလြမ္းမွ အရူးျဖစ္သြားတတ္ေသာသာဓကမ်ားစြာ ရာဇ၀င္ႏွင့္ခ်ီ၍ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က အခ်စ္ကုိအခ်စ္ အတုိင္းထား၍ အလြမ္းကုိအလြမ္းအတုိင္းထားနုိင္ဖုိ႕ တစ္ကုိယ္ရည္ခြန္အားျဖင့္ စိတ္ကုိုသီးသန္႕ တည္ေဆာက္ေနမိသည္။ တည္ေဆာက္လက္စ သီးသန္႕ျဖစ္တည္မႈတစ္ခုမို႕ ခိုင္မာေၾကာင္း အာမခံ ရန္ေစာလြန္ေနေသးသည္။

            ကၽြန္ေတာ့္အားနည္းခ်က္တစ္ခုမွာ ခ်စ္စရာရွိလွ်င္ အစြမ္းကုန္ ခ်စ္လိုက္မိသည္။ လြမ္းစရာ ရွိလာေသာအခါလည္း အစြမး္ကုန္လြမ္းရျပန္ပါသည္။ ထုိအစြန္းေရာက္ျခင္းသည္ကၽြန္ေတာ္၏ အားနည္း ခ်က္တစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း သစ္ရြက္ေၾကြသံ၊ ဥၾသငိုသံၾကားမွ သိရွိလုိက္ရသည္။ အခ်စ္ႏွင့္ အလြမ္းကိုေနရာ တက်ထားတတ္ဖုိ႕အရွိန္ယူရေပဦးမည္။အခ်ိန္ယူရေပဦးေတာ့မည္။      
                                                
         -------------------------------------------------------------------------------------------

            ေႏြဦးညရိပ္ျပာမ်ားသည္ လေရာင္ျဖာလွ်င္ ရင္သပ္ရႈေမာရေလာက္ေအာင္ခမ္းနားတတ္ သည္။ ေဆာင္းည၊ မိုးညမ်ားထက္ ေႏြညမ်ားက လေရာင္ႏွင့္ ပုိ၍လိုက္ဖက္မည္ထင္သည္။ ေႏြညမ်ား သည္ လေရာင္ကို အလုိလို လိုအပ္ေနတတ္သည္။ လေရာင္မဲ့ေသာေႏြညမ်ားသည္ ေရခမ္းေနေသာျမစ္ တစ္စင္းလုိပင္။ မစိုေျပမေတာက္ပ။ လေရာင္ျဖာခဲ့ေသာ အတိတ္ေႏြဦးညမ်ားဆီမွ အဘြားေျပာျပ ခဲ့ဖူးေသာေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္မ်ားကစိတ္သႏၱာန္မွာအစီအရီျပန္ေပၚလာသည္။

           လေရာင္မျဖာေသးေသာေႏြဦးညတစ္ညမို႕ လေရာင္ကုိ ခ်ဳံးခ်ဳံးက်ေလာက္ေအာင္လြမ္းေနမိသည္။ သစ္ရြက္ေၾကြသံ၊ ဥၾသငိုသံ ေျမန႔ံသင္းသင္းတုိ႕ျဖင့္ ေႏြဦးကုိခက္ဆစ္ဖြင့္၍မလုံေလာက္ေပ။ လေရာင္ ရႊန္းလဲ့လဲ့ကို ခ်န္ထားခဲ့လို႕မရ။ အုိ္က္စပ္ပူေလာင္ေသာေႏြညမ်ား၀ယ္ လေရာင္ေအးေအးမွာ မေမွးစက္ ခ်င္သူမ်ားရွိေကာရွိနုိင္ပါ့မည္လား။

           ငယ္စဥ္အခ်ိန္မ်ားမွာေတာ့ အဘြားတုိ႕ငယ္စဥ္က စံနစ္ဆုိးေတြအေၾကာင္းနွင့္လြတ္လပ္ေရး ရျပီး ေနာက္ပုိင္းအေျခအေနမ်ားကို ၾကားနာခြင့္ရခဲ့သည္။ စည္ေျဗာသံသာသာႏွင့္ဆီကိုေရခ်ဳိး၊ ေဆးရုိးမီး လွဳံခဲ့ရသည္ဟုဆုိေသာေခတ္တစ္ခုကုိလည္း ပုံျပင္ပမာနားေထာင္ခဲ့ရသည္။ အဘြားက သူသိသေလာက္ ပဲေျပာျပခဲ့မွန္း ယေန႕အခ်ိန္တြင္ကၽြန္ေတာ္ခံစားသိရွိေနျပီ။ အဘြားမသိနုိင္ေတာ့ေသာ စံနစ္ဆုိးေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ေသးမွန္း အဘြားကုိျပန္ေျပာျပခြင့္ရလွ်င္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေျပာမျပလုိေတာ့။

             "ဆီကိုေရခ်ဳိး” ဟုတင္စားရေလာက္ေအာင္ စားသုံးဆီေပါမ်ားခဲ့သည့္ေခတ္တစ္ေခတ္အေၾကာင္း ယေန႕တစ္ခ်ဳိ႕ေဒသမ်ားဆီမွ ကေလးငယ္မ်ားထံသြားေရာက္ေျပာျပလွ်င္ သူတုိ႕ေလးေတြ ယုံနုိင္ၾက လိမ့္မည္မထင္ပါ။ စည္ေျဗာေတြတီး၍ အလွဴေပးၾကသည့္ဓေလ့အေၾကာင္းကုိ သြားေျပာ၍ နားလည္ၾက လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။သူတို႕ေလးေတြ၏ ေသာတအာရုံအတြင္းမွာ ေပါက္ကြဲသံေတြသာ ခုိေအာင္းေနရႈွာေပ လိမ့္မည္။

             လသာေသာညမ်ားမွာလည္း “ညအခါ၊ လသာသာ၊ ကစားမလား၊ နားမလား၊”ဟစ္ေအာ္ခြင့္ ရရွာမည္မဟုတ္။ လေရာင္စစ္စစ္ကုိ မခံစားၾကရရွာပဲေႏြကႏၱာလို ညဆိုးႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္ျဖတ္သန္းခဲ့ ရရွာမည္မသိနုိင္။ ကၽြန္ေတာ္အေတြးရပ္ပစ္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ပုဂၢလိကအလြမ္းျဖင့္ ညတစ္ခု မွာေဆြးျမည့္ျမည္တမ္းေနသည္။ မက်ယ္ျပန္႕ေသာ အခ်စ္တစ္ခုျဖင့္ႏြံျပာအိုင္မွာ နစ္ေနသည္။


               စံနစ္ဆုိးတစ္ခုေအာက္မွာ က်ေရာက္ေနဆဲျဖစ္ေသာဘ၀မ်ားကုိ ကရုဏာသက္ရုံမဟုတ္ပဲ တစ္ဖက္တစ္လမ္းမွ ကူညီခြင့္ရဖုိ႕ ႀကဳိးစားခြင့္ရဖုိ႕ ႀကဳိးစားရမည္ဟုဆုံးျဖတ္ခ်က္ကိုခ်လိုက္ေသာ အခါ  ႏွလုံးေသြးက ျပန္ဆူလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္သည္။ ယခုတစ္ခါျပန္ဆူလာေသာ ႏွလုံးေသြး သည္ က်ယ္ျပန္႕ေသာအခ်စ္တစ္ခု၏ ေမြးဖြားျခင္းအစ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ၿပီးေတာ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို ရင္အသည္းထဲကလြမ္းတတ္လာေအာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကုိႏွလုံးသားျဖင့္ျပန္လည္ ခံစားမည္။ ထုိ႕ျပင္မာသာထရီဇာ၊ မဟတၱမဂႏၵီႏွင့္ ႏွလုံးလွသံတမန္ စူငိဟာရ တုိ႕၏လုပ္ရပ္ေကာင္းမ်ား ကိုလည္း ရင္ဘတ္ႏွင့္ လြမ္းတတ္ခ်င္ပါေသးသည္။ အခ်စ္နွင့္အလြမး္ကို ေနရာတက်ထားနုိင္ဖုိ႕ ကၽြန္
ေတာ္ ႀကဳိးစားၾကည့္ေနမိျခင္းျဖစ္ပါသည္။
 
        -------------------------------------------------------------------------------------

             ကမၻာေျမအတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာေကာင္းက်ဳိးျပဳသူမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တတ္လာသည္။ မရွိေတာ့ျပီျဖစ္ေသာေကာင္းက်ဳိးျပဳသူမ်ားကို လြမ္းေမာတသတတ္လာသည္။ သူတို႕၏လုပ္ရပ္ေကာင္းမ်ား ကို အနာဂတ္မ်ဳိးဆက္သစ္တစ္ခုဆီျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးခ်င္ေနမိသည္။

              ကမၻာေျမအတြက္ေကာင္းက်ဳိးျပဳခ်င္သူေပါမ်ားလာလွ်င္ အနာဂတ္ကမၻာသည္ သာယာလွပ လာမည္မွာမလြဲ။ ေႏြညရိပ္ျပာျပာ၌ ေငြလသာသာ၏ ခ်မ္းျမမႈကို ခံစားမိသူမ်ားလာမည္မွာလည္း အမွန္ပင္။

             ေႏြညတစ္ည၏ အိပ္မေပ်ာ္ေသာသံသရာ၀ယ္ ကၽြန္ေတာ္က အခ်စ္ႏွင့္အလြမ္းကို ခြဲျခားေတြးေန မိသည္။ ေနရာေဒသေပါင္းစုံမွေႏြကႏၱာညမ်ားဆီလေရာင္လဲ့လဲ့ကုိမွ်ားေပးခ်င္ေနမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ဦးတည္းမွ်ားေနလို႕မရ။ ေခၚငင္ေနလို႕မျဖစ္။ အခ်စ္၊ အလြမ္းကိုေနရာတက်ထားလွ်က္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ အခ်စ္ အဓိပၸါယ္ရွိိေသာအလြမ္းမ်ားျဖင့္ လူသားအားလုံး လေရာင္ကုိ၀ုိင္း၀န္း၍ မွ်ားၾကမည္ဆုိပါလွ်င္……။


                                           ရတုသစ္

No comments:

Post a Comment